tag:blogger.com,1999:blog-35770615953289619012011-10-17T21:48:52.643+03:00"who are you going to believe, me or your own eyes?"χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.comBlogger631100tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-89986320761720289572008-01-09T08:47:00.000+02:002008-01-09T10:00:19.277+02:00

Καπνίσαμε λιγότερο, φάγαμε περισσότερο, κρυώσαμε πολύ. Η Βιέννη ήταν μουντή, μια μουντάδα που δεν υπάρχει παρά σπάνια στην Αθήνα, είναι οι μέρες που λέω πως δεν θα ξημερώσει. Υπήρχαν εκατόν τριάντα μουσεία. Είδαμε τρία τέσσερα, δύο μεγάλες εκθέσεις ζωγραφικής, κάτι σιχαμένα φίδια που άρεσαν πολύ στα πιτσιρίκια. Ηταν ένα ταξίδι που σχεδιάστηκε να γίνει πέρυσι, τελικά έγινε τώρα. Περπατώντας στους

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-74875569292837462782007-12-18T22:42:00.000+02:002007-12-18T22:55:45.405+02:00

Σημειώσεις με μαλακό μολύβι φράσεις από καιρό αποφασισμένες σαν τα δάκρυα που έφεραν οι νότεςκαι η αξιοπρέπεια δεν μπόρεσε να εμποδίσει∙κύλησαν μόνα τουςχωρίς αιδώ ανάμεσα στον κόσμοΧτες άνοιξα το ντουλάπιεκεί που πλέον κατοικεί το μεγαλείο σουστριμωγμένο σε φθαρμένους φακέλουςέξω το όνομα του έργουμε μικρά κεφαλαία-πάνε δεκαπέντε

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-41998814491567741132007-12-05T09:34:00.000+02:002007-12-05T09:41:15.198+02:00

Το τέταρτο νύχι μου στο αριστερό χέρι πάντα βάφεται καλύτερα. Φταίει άραγε η πιο λεία επιφάνειά του ή είναι ιδεώδης η γωνία που σχηματίζει το δεξί χέρι που κρατάει το πινέλο; Το καμαρώνω.Είμαι πολύ ενοχική. Ενας ενοχικός άνθρωπος θα μπορούσε να έχει αναστολές ακόμα και για τα βαμμένα νύχια. Μερικές φορές όταν το βλέμμα κάποιου πέφτει στα χέρια μου, νιώθω πως κατατάσσομαι αυτόματα σε κατηγορίες:

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-37241521277933318612007-11-28T08:20:00.000+02:002007-11-28T09:13:07.220+02:00

Πηγαίνεις στην αστυνομία για να αλλάξεις ταυτότητα λόγω παλαιότητος. Σου λένε οτι πρέπει πρώτα να ακυρωθεί η παλιά από το τμήμα που την είχες εκδόσει τότε. Συμπληρώνεις τα χαρτιά. Λένε οτι είναι μια διαδικασία μιας εβδομάδας, να τηλεφωνήσεις να σου πουν οτι ακυρώθηκε για να προσκομίσεις τα καινούργια δικαιολογητικά. Σε μια βδομάδα τηλεφωνείς –όχι δεν ήρθε ακόμα η ειδοποίηση. Παίρνεις την επόμενη,

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-10308736296526122962007-10-08T10:37:00.000+03:002007-10-08T10:45:37.264+03:00

Σημείωσα σ’ ένα χαρτί αυτό που λέει ο αδελφός μου: «όταν γράφεις σημασία έχει τι θες να πείς και αν αυτό μπορεί να ενδιαφέρει και άλλους». Κάθισα στο τραπέζι της κουζίνας. Ξέρει τι λέει. Από το ανοιχτό παράθυρο έρχονταν οι μυρωδιές από τα Κυριακάτικα φαγητά. Μοσχαράκι κοκκινιστό ως επί το πλείστον, σκόρδο και ντομάτα που βράζει. Αξεπέραστη μυρωδιά. Θα είχαν καλεσμένους στο τραπέζι τους;

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-25485274395238300382007-10-06T00:04:00.000+03:002007-10-06T01:21:03.734+03:00

Περπάτησα μετά από καιρό στο κέντρο. Μπήκα μετά από καιρό στο μετρό. Στο Μοναστηράκι ο ήλιος μου έκαψε τα μάτια. Στην Αμερικάνικη αγορά στη Σοφοκλέους χώθηκα στις ντάνες με τα ρούχα. Τραβούσα, με λίγη ενοχή είναι η αλήθεια, παιδικά μπλουζάκια και γούνες λεοπαρδαλέ, παιδικά αμπιγιέ φορέματα, κάποια όμορφα, κάποια τελείως κιτσάτα. Από τα ανοιχτά παράθυρα η μυρωδιά των κρεάτων δοκίμαζε τα ρουθούνια

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-53885538121834756072007-10-01T11:12:00.000+03:002007-10-01T11:16:54.276+03:00

Οκτώ και σαράντα εφτά. Πρωί. Δεξιά η λίστα με τις δουλειές. Θα την μουτζουρώσω το μεσημέρι, όταν όλες ή κάποιες θα έχουν εκτελεστεί. Γυρίζω μες το σπίτι. Κοιτάζω την παλιά βιβλιοθήκη από γκρίζα μελαμίνη. Θα την αντικαταστήσω. Με υλικό πιο αληθινό. Φτιάχνω τα δωμάτια. Είναι ο μήνας που πάντα θέλω να μετακομίζω.Είναι η αναζήτηση του νέου που κοροϊδεύει για λίγο διάστημα τα μόνιμα κενά. Στην ουσία

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-35723031724438715242007-09-19T01:34:00.000+03:002007-09-19T01:44:13.482+03:00

Πρώτη στάση ήταν η Μύκονος. Τέλη Ιουνίου. Οικογενειακά. Χωρίς nightlife, αλλά με υπέροχα μπάνια στη Λιά και μεσημέρια στο Φωκό με τη θάλασσα ανταριασμένη, ο βοριάς να μπαίνει από το παράθυρο της ταβέρνας με τα ξύλινα τραπέζια. Κλείνανε στις εφτά. Μετά μας άφηναν με το κρασί μας, φεύγοντας να κλείναμε τη μικρή πόρτα μη μπει καμμιά κατσίκα. Ησυχία.Από την Εύβοια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα παρά μόνο

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-90238366762450043602007-06-18T21:03:00.001+03:002007-06-18T21:13:28.637+03:00

Η μέρα ήταν ζεστή. Αναψα την καφετιέρα και πήγα στο σαλόνι. Κάτω από το κουφωμένο παράθυρο ξάπλωσα για λίγο στον καναπέ. Ενα μικρό ρεύμα με δρόσιζε και γρήγορα ξαναβυθίστηκα σ’ έναν ύπνο σύντομο, λίγο κλεμμένο και ένοχο. Είχα πολλές δουλειές που τις σημείωσα σ’ ενα κομματάκι χαρτί που το ’παιρνα μαζί μου από δωμάτιο σε δωμάτιο, μέχρι που δεν έκανα καμμία. Μόνο τον οδοντίατρο. Φόρεσα την

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-79742557246972989272007-06-13T08:45:00.001+03:002007-06-13T09:28:12.509+03:00

Ψάχνω από το πρωί να σχεδιάσω μια βδομάδα διακοπών. Εξι διανυκτερεύσεις. Αναχώρηση την έβδομη μέρα. Κατά τας κρατήσεις. Ψάχνω στο ίντερνετ. Μπαίνω στο ένα site διαβάζω, κοιτάζω ξενοδοχεία μετά κάτι θυμάμαι πάω στο google και πληκτρολογώ λέξεις ή φράσεις που μου έρχονται στο μυαλό. Μετά ξαναγυρίζω στις λίστες των δωματίων. Δεν είναι η πρώτη φορά. Στις ώρες αυτές που τριγυρίζω δικτυακά πραγματοποιώ

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-72875840785361648022007-06-08T19:50:00.000+03:002007-06-08T19:58:44.772+03:00

Στον σταθμό μετρό Ομόνοια συγχωνεύτηκα με το πλήθος. Βγήκα από το βαγόνι, κατευθύνθηκα στην πίσω έξοδο, πάτησα στις πρώτες κυλιόμενες, ακολούθησα το ανθρώπινο φίδι στις δεύτερες και βγήκα στην έξοδο προς Γ΄ Σεπτεμβρίου. Εστριψα αριστερά και αμέσως δεξιά, στο δεξί πεζοδρόμιο σ’ αυτό που κάθεται στο πεζούλι πάντα ένας άντρας αλκοολικός με πλαστικές σακούλες με πράγματα ανάμεσα στα πόδια του,

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-53288259671554496412007-06-06T09:22:00.000+03:002007-06-06T09:53:59.242+03:00

[Το παλιό σεντούκι περιέχει πολλές πληροφορίες. Τις φορές που άνοιγε, ο καθένας μπορούσε να τις δεί και να διαλέξει. Παλιά φορέματα, φωτογραφίες, βινύλια, σακουλάκια με μυρωδικά και διαλεγμένα όνειρα. Στη σοφίτα -ως οφείλει κάθε σεντούκι να είναι, με τις κλειδαριές του που εύκολα παραβιάζονται, με σκόνη και λίγους ιστούς αράχνης. Στο σημείο που πρέπει να στέκεσαι λίγο σκυφτός. Οι μικρότεροι πάντα

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-21101247052955598202007-06-04T12:10:00.000+03:002007-06-04T13:09:42.713+03:00

Ο δρόμος για τον Κάλαμο ήταν ανοιχτός νωρίς το απόγευμα. Τίποτα δεν θύμιζε Σαββατιάτικη έξοδο. Το πάρτυ άρχιζε στις έξι. Καθόμουν στο πίσω δεξί κάθισμα, πάει πολύς καιρός που ήμουν επιβάτης και όχι οδηγός σε αυτοκίνητο. Ο ήλιος ήταν δυνατός. Το ίδιο και οι φωνές των παιδιών στα αυτιά μου. Ο πατέρας της κόρης μου είχε τον ίδιο προορισμό. Πίσω μας, συνεπιβάτης κι’ αυτός σε φιλικό αυτοκίνητο.

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-54722802984852590372007-06-01T09:37:00.001+03:002007-06-01T19:39:17.065+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-46926636690175386132007-05-31T08:23:00.000+03:002007-05-31T08:53:19.074+03:00

Στους κύκλους της ζωής καμμιά φορά συμβαίνει να είσαι δύσθυμος, κι αυτό να μην ακολουθεί καμμιάν αιτία. Μπορεί να είναι οι τελευταίες συμπτώσεις, μπορεί να είναι σκέψεις που γίνονται αυτόματα σε βαθύτερα στρώματα, μπορεί να είναι απλώς διαπιστώσεις, φόβοι, ανασφάλειες που βρήκαν πρόσφορο έδαφος. Μπορεί και να μην είναι τίποτα απ΄όλα αυτά, παρά μόνο κούραση και πάλι κούραση. Αυτοί οι μικροί

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-54583266484266085022007-05-27T22:29:00.000+03:002007-05-27T22:38:09.336+03:00

Δυό λόγια για την Αμαλία που έφυγε την Παρασκευή από τούτη τη ζωή. Από την ώρα που το έμαθα σκεφτόμουν πόσο σημαντική ήταν για κείνην η αποκάλυψη της ιστορίας της μέσα από το blog της και στη συνέχεια η κοινοποίησή της από τον ένα μπλόγκερ στον άλλον. Τα εκατοντάδες σχόλια που της άφησαν και η θαλπωρή που αισθάνθηκε τις τελευταίες της μέρες. Δημιουργώντας μια σχέση που δεν πρόλαβε να πάρει όνομα

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-78685345629120038672007-05-24T13:53:00.000+03:002007-05-24T14:14:14.764+03:00

Εκτελώ για δεύτερη φορά το ίδιο δρομολόγιο. Περπατάω ευθεία –δεξιά μετά προς τα κάτω, πάλι ευθεία, αντίθετα με το πρωί που ήταν δεξιά, αριστερά ευθεία και αριστερά, επιστροφή. Ενα δέντρο έχει ανθίσει μωβ λουλούδια, το βλέπω από το μπαλκόνι μου. Η μπόρα τα έχει χιονίσει στις σκεπές των αυτοκινήτων. Προσπαθώ να το φωτογραφήσω. Στις 8.00. Στέκομαι στη μέση του δρόμου. Ενα σχολικό θέλει να στρίψει

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-10645683130267870692007-05-21T23:37:00.000+03:002007-05-22T01:11:56.294+03:00

Κοίταξα τα μάτια μου στον καθρέφτη. Αναρωτήθηκα αν μοιάζουν με της κόρης μου και τα δικά μου με της μητέρας μου για την οποία μιλούσα, ώρα αρκετή, στο παιδικό πάρτυ. Οδηγώντας τους ήσυχους κυριακάτικους δρόμους, δέκα και μισή το πρωί, το πρόσεξα και φρέναρα. Ενα προκάτ σπιτάκι, ένας τεράστιος κάδος για μπάζα και δύο χημικές τουαλέτες γέμιζαν το πεζοδρόμιο. Ισως το τελευταίο αρχοντικό σε αυτόν τον

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-2825917147051614312007-05-19T00:39:00.000+03:002007-05-19T01:26:57.908+03:00

Μετά από πρόσκληση της αγαπητής σπιτόγατας (την ευχαριστώ) απαντώ στις ερωτήσεις που απάντησε ο Προύστ: 1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;Σύντομη.2. Τι σας κάνει να σηκώνεσθε το πρωί;Η περιέργεια.3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;Τελευταία δεν γελάω πολύ. 4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;Η ανασφάλεια.5. Το βασικό ελάττωμά σας;Η υπερβολή.6. Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-37723416183659079212007-05-17T19:14:00.000+03:002007-05-18T10:23:12.439+03:00

Το βράδυ ήρθε πιο νωρίς. Ορμησε στο σπίτι την ώρα που χτύπησε το τηλέφωνο. Κι΄άλλες κριτικές και διεκδικήσεις. Υπέστην. Θύμωσα. Άρχισα να φτιάχνω σπανακόπιτα. Στις 10 και μισή. Εβγαλα το σπανάκι από το ψυγείο. Μερικά φύλλα –από τον καιρό- είχαν πάρει να κιτρινίζουν στις άκρες. Τα καθάρισα. Τα έπλυνα πολλά νερά. Καθ’ ένα ξέπλενε και περισσότερο τον θυμό μου. Τα άχνισα. Καθάρισα τα φρέσκα

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-68455828216006578582007-05-16T14:10:00.000+03:002007-05-16T14:13:52.416+03:00

Σιδέρωνα το κόκκινο πουκάμισο. Σκεφτόμουν πως το σπρέι δαμάζει τις ανυπότακτες ίνες φτιάχνοντας στιλπνές επιφάνειες –πρώτα την ανάποδη της μανσέτας και μετά την καλή. Χαμένες ώρες νοικοκυροσύνης. Χαμένες από τί;Αναλογίστηκα το υποχρεωτικό του σιδερώματος – ποιός θέλει να είναι τσαλακωμένος; τα εννέα πουκάμισα στην ουρά, το αδειανό μερικών ημερών. Αν και θυμήθηκα δυό τρείς αναγνώσεις (τη μία χτές

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-47338484515712530372007-05-14T09:37:00.000+03:002007-05-14T09:46:50.997+03:00

Βόλτα στην έκθεση βιβλίου νωρίς το απόγευμα στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου με τον ήλιο δυνατό να εμποδίζει τα μάτια. Οι λέξεις τυπωμένες, διαθέσιμες να περιμένουν. Προσπερνάς και διαβάζεις. Αγγίζεις και φυλλομετράς. Πού βρίσκονται τα βιβλία που συνόδευσαν την πορεία σου, αναρωτιέσαι. Στην οικογενειακή βιβλιοθήκη μπερδεμένα απο την αυθαίρετη ταξινόμηση κάποιου άλλου ή καταχωνιασμένα στα άλλα σπίτια

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-47162013392176922192007-05-11T02:04:00.000+03:002007-05-11T02:06:47.410+03:00

Είδα το πρωί στις 8.00 που πήγαινα στο τραμ να πάρω την Athens voice, μια τραβεστί με μίνι, ψηλοτάκουνες μπότες και κουρασμένο βλέμμα, μάλλον να επιστρέφει από τη δουλειά της στο σπίτι. Και την συμπόνεσα.Ακουσα στο κομμωτήριο πως υπάρχουν μητέρες που μετά το διαζύγιο εγκαταλείπουν τα τρία μικρά παιδιά τους στον πατέρα, ξαναπαντρεύονται και κάνουν άλλα δύο. Μετά βρίσκουν και γκόμενο.

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-63259890261575487592007-05-09T20:04:00.000+03:002007-05-09T20:32:50.945+03:00

Την ανάγνωση της ζωής την ορίζει ο καθένας μας. Κεφάλαιο – κεφάλαιο. Και βγάζει τα συμπεράσματα του. Ενίοτε του δημιουργούνται απορίες και ερωτηματικά. Μικρές ιστορίες καθημερινότητας με σύνθετη η απλή πλοκή απαρτίζουν το σύνολο. Μερικές έχουν ήδη ολοκληρωθεί. Αλλες παραμένουν εκκρεμείς.Εσύ, ο παρατηρητής, αποφασίζεις τον τρόπο αποθανάτισης των γεγονότων. Εστιάζοντας κοντά ή μακριά, ανάλογα πού

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-57948779732395711542007-05-08T22:07:00.000+03:002007-05-08T22:34:01.806+03:00

Σήμερα πέρασε ο παλιατζής.Με ένα παλιό ντάτσουν με ανοιχτή καρότσα. «Ολα τα παίρνω», φώναζε το μεγάφωνο, «αδειάζω τις αποθήκες σας, καθαρίζω τα άχρηστα, μαζεύω παλιούς καναπέδες, παλιά τραπέζια, παλιές καρέκλες, παλιές βιβλιοθήκες, παλιοπράγματα, παλιοψυγεία, παλιοπλυντήρια, παλιοκουζίνες»......παλιανθρώπους, παλιοκαταστάσεις...

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-18732480879394920422007-05-06T15:20:00.000+03:002007-05-06T15:52:59.462+03:00

Χτες ξύπνησα μες τα κέφια. Εκείνη η απροσδιόριστη χαρά. Που δεν έχει επιχειρήματα ούτε και δικαιολογίες. Και που δεν διαφέρει στο παραμικρό από την προηγούμενη, σε γεγονότα. Μετά από λίγες ώρες, κοιτάζοντας την ημερομηνία, θυμήθηκα. Μια τέτοια μέρα πριν από 26 χρόνια πέθανε ο παππούς μου. Ζούσαμε μαζί στο ίδιο σπίτι όλη μας τη ζωή.Αγαπημένοι. Οταν έφυγε υπήρχαν νύχτες που ξυπνούσα και πήγαινα στο

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-84435876909499934692007-05-03T20:02:00.000+03:002007-05-03T20:34:36.348+03:00

Ξύπνησα, ετοίμασα τη μικρή, ήπια καφέ, σύρθηκα έξω από τον ύπνο. Στη σχολή γονέων κατέθεσα στεφάνι στα κεφάλια αγνώστων το πρόβλημά μου. Το άφησα εκεί και το μαδούσα φύλλο - φύλλο ψάχνοντας τις λέξεις. Θυμός ήταν εκείνη που ερχόταν πιο συχνά από τις άλλες γι’ αυτό καταπιάστηκα μαζί της. Την ωραία περιγραφή διέκοψαν το σφίξιμο στο στομάχι και ο κόμπος στο λαιμό –αυτά που σηματοδοτούν την έξοδο

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-70707251569710398442007-05-02T11:23:00.000+03:002007-05-02T12:00:44.831+03:00

Στα παλιά λουνα παρκ υπήρχε μια τέντα που έγραφε απ΄εξω «ο γύρος του θανάτου».Ηταν νομίζω κάπως παράνομο. Μέσα ένα βαρέλι μεγάλο και βαθύ, μεταλλικό -αν ήταν όντως κατακόρυφο πάντα αναρωτιόμουν- ξύλινες κερκίδες σαν σκάλες το κύκλωναν. Οι θεατές στο χείλος κοιτούσαν τον πυθμένα, σαν σε πηγάδι. Ενα πηγάδι ηρωισμού.Η μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού αν και φτωχής εμφάνισης -κάτι λαϊκά παιδιά με μακριά

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-36673575272678839362007-04-30T00:01:00.000+03:002007-04-30T00:16:43.146+03:00

Με την ταμπέλα -μπορείς να με κάνεις οτι θέλεις- στο μέτωπο αφήνεις τα περάσματα ανοιχτά. Για ποιον λόγο, μήπως έτσι έμαθες ή έτσι θέλησες, μήπως αυτός είναι ο προορισμός ή το ταξίδι, μήπως αυτοτιμωρείσαι ή έμαθες οτι αυτή είναι η τιμωρία σου; Eυανάγνωστη -αν και διαφανής- σε όσους πρέπει, σε όσους έχουν τα όπλα∙ όλοι έχουν τα όπλα, όχι, μάλλον αυτοί που τα μάτια τους ή η ψυχή τους μπορεί να

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-41432723943116950712007-04-27T09:01:00.000+03:002007-04-27T10:23:50.439+03:00

Στο χουζούρι της ημέρας, ξαπλωμένη από ώρα στο κρεββάτι, συνάντησα τα φοιτητικά μου χρόνια. Αλλά με περισσότερες ενοχές. Και πιο ταπεινά θέλω. Αυτά που μόλις πραγματοποιούνται επιστρέφουν ικανοποίηση.Οι δουλειές που έπρεπε να γίνουν, μικρές παρενθέσεις. Διώχνοντας μακριά σκέψεις άγχους ξαναγύρισα στον ασφαλή έκταση του παπλώματος. Ανάμεσα σε διαλείμματα μικρού ύπνου και σύντομες αποδράσεις σε

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-71463642797630425302007-04-24T22:13:00.000+03:002007-04-24T23:44:27.548+03:00

Από τον πεσιμισμό στην αισιοδοξία πόσα σκαλοπάτια μεσολαβούν;Μέτρα ένα για την όμορφη λιακάδαΜέτρα δύο για κάτι που πήρε παράταση για αύριοΜέτρα τρία για μια μουσικήΜέτρα τέσσερα για ένα τηλεφώνημαΜέτρα πέντε για πέντε ρακές στον ήλιοΜέτρα έξι γιατί σε γούσταρε και σου το είπεΜέτρα εφτά γιατί εφτά είναι όλα τα θαύματα

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-88672249182183296732007-04-23T19:51:00.000+03:002007-04-23T19:57:15.026+03:00

Κάπου εκεί χάθηκε κάθε λογική. Η ανοχή αντί να λειτουργήσει εκπαιδευτικά -ανασταλτικά λειτούργησε καταχρηστικά.Και βρέθηκες να απολογείσαι για όσα οικειοθελώς παραχώρησες.Και να δικαιολογείσαι για τις καλές προθέσεις.Και να είσαι και υπόλογος στο τέλος.Οσες φορές δεν θέλησα να κινηθώ σε πιο σκληρές αλλά δίκαιες λύσεις -στο όνομα της συμπάθειας προς την κατάσταση του άλλου- βρέθηκα να βαράω το

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-79822024028822409322007-04-18T10:00:00.000+03:002007-04-18T10:05:42.830+03:00

Ξύπνησα τα χαράματα. Εμεινα στο κρεββάτι μέχρι την καθιερωμένη ώρα. Λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι κοιμήθηκα για πέντε λεπτά.Είχα πολύ καιρό να τον δώ. Η όψη του ήταν καλή. Και το χρώμα στο πρόσωπό του πολύ ζωντανό. Είχα λίγο χρόνο για να ρωτήσω τι και πώς έτσι περιορίστηκα στην παρατήρηση. Το σπίτι μας ήταν παλιωμένο και ασυγύριστο. Η μαμά μου ήταν κουρασμένη. Καθόταν σε μια πολυθρόνα και τον

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-15525520921616937682007-04-16T23:49:00.000+03:002007-04-17T00:14:42.619+03:00

Πως καταλήγουν οι άνθρωποι από πολύτιμοι άγνωστοι;Είναι ο ίδιος άνθρωπος που πρωταγωνιστεί στα όνειρά σου και χαμογελάς. Και στους εφιάλτες σου και ξυπνάς με έντονη την αίσθηση στα χείλη. Και την γεύση της απιστίας στο μυαλό. Και ξανακλείνεις τα μάτια και όλα εντάξει. Εδώ είναι. Ηταν μόνο ένα όνειρο. Και ησυχάζεις. Και σφίγγεις περισσότερο την αγκαλιά σου. Ομως αυτή η γεύση θα μείνει έντονη όλη

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-63198445117400284552007-04-14T00:19:00.000+03:002007-04-14T00:33:18.048+03:00

Ψάχνοντας σαν ζαλισμένος τις αιτίες. Κοιτάζεις δεξιά αριστερά. Κάτω από τα γεγονότα. Μέσα στις στιγμές. Απέναντι από τον εαυτό σου. Πάνω από τα τετριμμένα.Στιφογυρίζοντας στις αφορμές. Σμιλεύοντας τις αναμνήσεις. Σχεδιάζοντας το άγνωστο. Το αύριο. Και το μεθαύριο. Και το του χρόνου, γιατί όχι; Λες και το ξέρεις.Μετράς αυτά που φταίνε. Αυτά που είναι εντάξει.Αύριο θα είναι άλλα. Καινούργια φταίνε

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-84244715414354573052007-04-12T00:03:00.000+03:002007-04-12T00:07:49.699+03:00

Η είδηση:Ετρεχε γυμνή στους δρόμους αφού κατάφερε να το σκάσει από το σπίτι που την κρατούσαν κλειδωμένη και την ανάγκαζαν να εκδίδεται παρά τη θέλησή της.Η εικόνα:Νέα γυναίκα τρέχει στους δρόμους στο κέντρο της Αθήνας. Τρέχει για να σωθεί. Είναι γυμνή. Η γύμνια την σοκάρει λιγότερο, το να γυρίσει εκεί είναι πιο αβάσταχτο. Τρέχει, και ο κόσμος που πηγαίνει στις δουλειές του, στα ραντεβού του, που

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-35516730367683536212007-04-11T01:03:00.000+03:002007-04-11T01:22:20.937+03:00

Και φάγαμε και ήπιαμε. Και είμασταν με αγαπημένους.Πολλές στιγμές βρέθηκα μόνη μου και άλλες τόσες ευτυχισμένη από τη συντροφιά. Με διαυγείς σκέψεις και με ζαλισμένες. Οι εικόνες στο μυαλό ένα συνεχές πανηγύρι.Ο χρόνος που περνάει και εμείς που αλλάζουμε. Λιγότερο ευέλικτοι, περισσότερο συμπαγείς, ίδιοι στις παραξενιές μας, λιγότερο επιπόλαιοι. Χρόνια προσπαθούσαμε να είμαστε διαφορετικοί, να

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-91479643830012309772007-04-07T17:56:00.000+03:002007-04-07T18:02:09.558+03:00

"Πάσχα το τερπνόνΠάσχα Κυρίου ΠάσχαΠάσχα πανσεβάσμιον ημίν ανέτειλεΠάσχα εν χαρά αλλήλους περιπτυξώμεθαω Πάσχα, λύτρον λύπης!"

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-7110896331754528672007-04-05T00:19:00.000+03:002007-04-05T00:39:37.906+03:00

Στο αντίθετο ρεύμα θέλω να οδηγώ.Θέλω βροχή το καλοκαίρι και ήλιο καυτερό τον χειμώνα. Θέλω να σκέφτομαι τα πιο ηθικά πράγματα σε οίκο ανοχής και τα πιο πονηρά στην εκκλησία. Εκεί που όλοι φεύγουν θέλω να πηγαίνω και εκεί που όλοι πηγαίνουν να απέχω. Θέλω να είμαι ίδια στους διαφορετικούς και διαφορετική στους ίδιους.Θέλω να κλαίω στις ταινίες του Σαρλό και να γελάω στα φτιασιδωμένα μελό. Θέλω να

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-38269841387242590662007-04-04T02:42:00.000+03:002007-04-04T03:11:17.985+03:00

Βράδυ, οι μυρωδιές έντονες. Τα λουλούδια της λεμονιάς σκεπάζουν τα πάντα, τα πρώτα φύλλα, η άνοιξη. Επιθυμίες πλημμυρίζουν τη λογική. Αισθήσεις. Μια καινούργια γέννα. Και η λογική χαμένη. Ξανά, ενώ είχες πει ποτέ. Ισως, ενώ είχες πει όχι. Ο έρωτας απρόσκλητος να εφορμά, με ασήμαντες δικαιολογίες, ως έννοια πλατιά και χωρίς πρόσωπο. Γιατί η φύση καλύτερα γνωρίζει.Τα πρώτα βράδια χωρίς μπουφάν και

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-16548620592677634042007-04-02T02:21:00.000+03:002007-04-02T12:19:07.767+03:00

Σάββατο βράδυ παρακολουθήσαμε στο θέατρο Στοά την παράσταση «Πατέρας» του Στρίντμπεργκ. Μια ωραία παράσταση, ένα έργο δυνατό που θέτει σημαντικά ερωτήματα αν και γραμμένο πριν από 120 χρόνια.Αφου είχαμε λίγο βαρύνει είπαμε να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα με ένα ποτάκι. Είχαμε την ιδέα να πάμε σε ένα τζάζ μπάρ στο Κολωνάκι. Τρία τέταρτα μετά και ενώ είχαμε κάνει τον περιφερειακό τέσσερεις φορές

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-40656280382195784242007-03-29T22:42:00.000+03:002007-03-29T23:12:23.797+03:00

Χαμήλωσε το κεφάλι της για να μπορέσει αυτός να την πλησιάσει. Ομως αυτός δεν είχε το θάρρος. Ετσι εκείνη απομακρύνθηκε.Τι να πεί κανείς γι’ αυτή την ταινία. Ακούω τώρα το soundtrack, και μου δημιουργείται η επιθυμία να την ξαναδώ. Τι αισθητική, τι σενάριο. Υπόκωφο.Σαν να μπορείς να τα λες όλα με υπονοούμενα. Με σιωπές, με αποσιωπητικά, με fade outs.Tο ντεκόρ κλειστοφοβικό. Ενα δωμάτιο ο καθένας,

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-37472413289382319442007-03-28T20:10:00.000+03:002007-03-29T00:17:05.119+03:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιοΜισό κιλό κιμάςΕνα κιλό φέταΚαφέςΣήμερα είμαι μες τα νεύρα. Να φταίει οτι δεν κοιμήθηκα καλά; Να φταίει οτι έχω βαρετές δουλειές προς διεκπεραίωση; Οτι και να φταίει εγώ είμαι μπαρούτι. Ούτε με σένα δεν ήθελα να ασχοληθώ το πρωί. Αντ’ αυτού έκανα μια νετοβόλτα και διάβασα διάφορα ωραία και ενδιαφέροντα. Μερικά με κατέθλιψαν περισσότερο. Είναι και ο καιρός...Πήγα στη λαϊκή.

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-65200545307094576992007-03-27T11:29:00.000+03:002007-03-27T12:21:37.633+03:00

Ξεκινάς να γράφεις γιατί αυτή είναι η ανάγκη σου αυτή την περίοδο. (Η μήπως πάντα την είχες;)Ξεκινάς διστακτικά. Εχεις πολλές ιδέες. Φαντάζεσαι το περιεχόμενο του ημερολογίου σου. Το κρίνεις χιουμοριστικό. Ωραία.Το πρώτο σου κείμενο είναι βαρύ και πολύ προσωπικό. Ακολουθούν κι΄αλλα εξίσου βαριά. Χιουμοριστικό δεν είχαμε πει; Whatever… Θάρθει κι’ αυτό.Είναι όμως εκεί στη σειρά και ξεπηδούν μόνα

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-53901235870829068642007-03-26T10:42:00.000+03:002007-03-26T10:57:23.918+03:00

Πριν από αρκετά χρόνια, καθώς περπατούσα στο πεζοδρόμιο είδα, έξω από το Πολυτεχνείο, ένα μαύρο σχήμα πεταμένο κάτω. Πλησιάζοντας είδα οτι ήταν άνθρωπος. Μια γυναίκα. Ηλικιωμένη. Ξαπλωμένη μες τα μαύρα ρούχα με το σώμα μέσα στο μικρό παρτεράκι μιας νερατζιάς. Πάνω σε ένα χαρτόνι. Σαν από χρόνια εκεί φυτρωμένη, το μόνο που προεξείχε από τον μικρό όγκο ήταν ένα χεράκι. Νόμιζα οτι είχε πέσει, άκουσα

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-9306203330367536622007-03-23T11:52:00.000+02:002007-03-23T12:57:20.713+02:00

Η Νεθέλη ήταν ένα πολύ γλυκό κοριτσάκι και καλή μαθήτρια. Πήγαινε στην πρώτη δημοτικού. Στο σχολείο έκανε και μπαλλέτο που της άρεσε πολύ, ειδικά τα δεβελοτέ και τα φλέξ-πόινκ. Παράλληλα, πήγαινε και στο Δείο και μάθαινε πνεψτά. Μια φορά μάλιστα πήρε και βραδείο. Υπούρχαν, όμως, φορές που αισθανόταν πολύ κουρασμένη, ληλαδή, νόμιζε οτι θα την απορρουφήξει το τόσο βαρύ πρόγραμμα και από το άγχος

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-20447330631782766652007-03-22T17:13:00.000+02:002007-03-22T17:31:55.756+02:00

Ας δοκιμάσουμε να μετατρέψουμε τη μουσική σε λέξεις και εικόνες Ακούω το κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα του Μέντελσον και βλέπω τις λέξειςΕίναι βαθύ κόκκινο, το χρώμα της βελούδινης αυλαίας, το κόκκινο του κρασιούλεπτές γραμμές σχηματίζονται στον τοίχο σαν τα σημάδια που κάνουμε με τα δάχτυλατώρα πορτοκαλί, έντονο σαν αυτό που υπάρχει στα ηλιοβασιλέματα,απότομα κάτι βίαιο μας ταράζει είναι

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-26198846334545362982007-03-21T19:37:00.000+02:002007-03-21T23:04:47.390+02:00

Μια μέρα που φυσούσε πολύ βρισκόμουν με το αυτοκίνητο σε έναν δρόμο κάθετο στην παραλιακή, στην οποία όταν φυσάει δεν αστειεύεται. Ήμουν πίσω από ένα άλλο αυτοκίνητο όταν την πρόσεξα. Μικροκαμωμένη και πολύ πολύ αδύνατη, θά’τανε δεν θά’τανε 40 κιλά, προσπαθούσε να ανέβει την ανηφόρα. Ο αέρας την εμπόδιζε, την ταρακουνούσε δεξιά και αριστερά, σχεδόν την πήγαινε όπου ήθελε. Ηταν γύρω στα 60, κομψά

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-837494465408918662007-03-19T16:17:00.000+02:002007-03-19T21:54:51.152+02:00

Τον κύριο Παναγιώτη τον γνώρισα σε ένα μπαρ - καφέ σε μια στοά στο Κολωνάκι. Είχε συστηθεί με την παρέα μου και ήδη φλέρταρε εμφανέστατα τη φίλη μου, όταν εγώ επέστρεψα από την τουαλέτα. Το επόμενο λεπτό, ενώ περίμενα στο μπάρ να πάρω το ποτό μου, άκουσα την φωνή του να μου λέει ψιθυριστά:-Είστε εντυπωσιακά όμορφη! Είχε περάσει τα ογδόντα, όμως τα χαρακτηριστικά του έδειχναν έναν άντρα που

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-56548545440999685462007-03-18T10:43:00.000+02:002007-03-18T13:27:23.014+02:00

(Κυριακή, πρωί, εσωτερικό, ημέρα γεννεθλίων)Στο φίλμ american beauty υπάρχει μια σκηνή στο τέλος, που ο Λέστερ εγκαταλείποντας το φθαρτό του σώμα και προσχωρώντας στο άυλο βλέπει τη ζωή του να περνάει μπροστά από τα μάτια του. Με συγκινεί το ίδιο, κάθε φορά που βλέπω αυτή την ταινία.Το τελευταίο λεπτό πριν πεθάνεις, λένε, προβάλλεται ένα μικρό φιλμάκι σαν αυτά τα μαυρόασπρα, γυρισμένα με μια

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-10460211637248062932007-03-16T11:12:00.000+02:002007-03-16T11:31:24.788+02:00

Θα μιλήσω για αυτό το σοβαρό ζήτημα ακούγοντας Μότσαρτ και με το μαλλί Ραμπί Ζακόμπ μετά το χτεσινό τύλιγμα. Ας είναι. Ξεκινάω.Οταν πηγαίνεις ένα σαββατοκύριακο στο εξοχικό σου για να ξελαμπικάρεις λίγο, να πάρει και το παιδί αέρα και επιστρέφεις έχοντας νοικιάσει ένα εστιατόριο, δεν σου φταίει κανείς! Πόσο μάλλον όταν δεν την ξέρεις τη δουλειά.Ο καραγκιόζης εστιάτορας. Πάμε:Κατά αρχάς ήθελε

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-11245193217216653482007-03-15T20:59:00.000+02:002007-03-16T08:16:13.891+02:00

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου. Το πρώτο επάγγελμα που επιθύμησα, ήταν να έχω ένα βιβλιοπωλείο. Γύρω στην τρίτη ήθελα να γίνω χορεύτρια κλασσικού μπαλλέτου. Η μαμά μου δεν συμφωνούσε να ξεκινήσω μαθήματα, για να μάθω να μην μιμούμαι την κολλητή μου γιατί η μίμηση είναι πολύ ευτελές πράγμα. Χορεύτρια κλασσικού χορού χωρίς σπουδές μάλλον δεν γίνεται απ΄ ότι κατάλαβα

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-24815680336642388232007-03-14T20:04:00.000+02:002007-03-14T21:46:32.732+02:00

Μου αρέσει η αλήθεια. Εκτιμώ πολύ την ειλικρίνεια. Αναγνωρίζω ότι καμμιά φορά και τα κατά συνθήκη είναι απαραίτητα, όμως άλλη γλύκα έχει το real βρέ παιδί μου!Πόσο real αντέχουμε όμως;Μου αρέσουν οι ειλικρινείς άνθρωποι. Αυθαίρετα, θεωρώ οτι η ειλικρίνειά τους συνυπάρχει με την ευγένεια, με ηθικές αξίες, αρετή, υπερηφάνεια, υψηλούς στόχους, γιατί όχι και ιδεώδη. Αυτονόητα, δηλαδή, πράγματα.

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-18770092996265269292007-03-13T17:07:00.000+02:002007-03-13T17:21:54.093+02:00

Χτές ήταν μια μέρα σκατά. Από το πρωί πήγαιναν όλα κατά διαόλου. Ολο το βράδυ δεν κοιμήθηκα και το πρωί κοιμήθηκα εκείνο το άρρωστο 8.15 έως 8.45. Μισή γαμημένη ώρα έφτανε για να έχω πονοκέφαλο ως το βράδυ. Τι μεσολάβησε σ’ αυτό το μισάωρο; Με χτυπούσαν στο κεφάλι με τηγάνι με σιγαστήρα; Μαγείρεψα φακές. Επλυνα δυο τόνους πιάτα. Εκοψα το χέρι μου με μία Α4, τύφλα να΄χει το χασαπομάχαιρο. Πήγα το

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-80441745838956079572007-03-12T23:42:00.000+02:002007-03-14T21:48:20.517+02:00

Νομίζω οτι τον ερωτεύτηκα το πρώτο δευτερόλεπτο που τον είδα. Τον παρουσίασε η διευθύντρια λίγες μέρες μετά την έναρξη των μαθημάτων της πρώτης γυμνασίου. Στεκόταν στην πόρτα με ύφος, φορούσε ένα σκισμένο τζήν και είχε μια φράντζα που έπεφτε με αναίδεια στο μέτωπό του.Αν υπάρχει κεραυνοβόλος έρωτας εγώ την έφαγα την αστραπή.Στις περισσότερες σχέσεις στη ζωή μου που με ενδιέφεραν με καβαλούσε ο

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-14271076733313180042007-03-11T13:03:00.000+02:002007-03-11T13:07:24.761+02:00

Πρώτον: διαλέγουμε το θύμα προσεκτικά: πρέπει να είναι διαθέσιμο. Ητοι ή μόνο του, ή με πολύ κακή σχέση που έχει ήδη ξεθωριάσει απλώς αυτό δεν το ξέρει, ή σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση (πρόσφατος χωρισμός, απώλεια, προβλήματα σε δουλειά και σπίτι).Δεύτερον: πλησιάζουμε προσεκτικά. Και οι τρείς περιπτώσεις αν πιεστούν πολύ θα εξαφανιστούν.Τρίτον: παρατηρούμε, αλλά προχωρούμε με πολύ αργά βήματα.

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-30234162623909445502007-03-10T17:02:00.000+02:002007-03-10T17:06:33.002+02:00

Πριν μερικές μέρες ήμουν σε ασανσέρ. Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και του φώναξα: «Αχρηστη! Ηλίθια! Τίποτα δεν κάνεις!». Επίσης συμπλήρωσα: «Και πώς είσαι έτσι; Σαν το σκύλο που χάσαμε.» δεν έβρισκα τίποτα καλό στο κάδρο.Έκανα έναν γρήγορο απολογισμό καταστροφής. Το κάνω συχνά. Ειδικά τις μέρες που είμαι πιό ευαίσθητη. Τότε πρέπει να με τσακίσω. Να με μεταχειριστώ με βία. Να κατατροπώσω

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-72649634506788148972007-03-08T22:37:00.000+02:002007-03-16T11:47:45.927+02:00

Στη σχολή γονέων που παρακολουθώ κάθε δύο Πέμπτες στο σχολείο της κόρης μου, σήμερα μιλήσαμε για τα χάδια. Που είναι τριών ειδών: τα σωματικά (φιλικά, ερωτικά, γονιών κλπ), τα λεκτικά (κοπλιμέντα, φιλοφρονήσεις, εκδηλώσεις αγάπης, επιβράβευση κλπ) και τα έμμεσα (π.χ. σου παίρνω ένα δώρο σε άσχετη στιγμή γιατί σκέφτηκα πόσο σε αγαπώ – νοιάζομαι – συμπαθώ – εκτιμώ κ.ο.κ). Είμασταν καμμιά

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-58197775641288068982007-03-07T20:14:00.001+02:002007-03-12T23:54:33.552+02:00

Χθες πέρασα για λίγο από το πατρικό. Είχα ραντεβού με τον υδραυλικό γιατί είχαν σπάσει οι σωλήνες του καλοριφέρ και έτρεχαν παντού νερά.Δεν θέλω καθόλου να πηγαίνω. Αυτό το μεγάλο σπίτι μοιάζει σαν φάντασμα του εαυτού του πια, φιλοξενώντας μόνο τη μητέρα μου και τις δυό γυναίκες που την φροντίζουν. Η θέα της μου είναι βασανιστική, όταν γυρίζω σπίτι μου είμαι άρρωστη. Δεν θέλω να την βλέπω έτσι,

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-76352336687245817262007-03-05T23:30:00.000+02:002007-03-12T23:55:45.962+02:00

Αλλαφιασμένοι στον ήλιο ξεχυθήκαμε κι εμεις μαζί με τόσους άλλους αλλαλιασμένους Αθηναίους να χαρούμε την μέρα.Οδηγώντας κοίταζα τις ουρές των αυτοκινήτων με απέχθεια. Σύντομα προστέθηκα κι εγώ στο όλον. Οταν ήμουν μικρή είχα μια διακαή απορία. Ρωτούσα τον μπαμπά μου που οδηγούσε, ποιός είναι αυτός που προηγείται. Δεν ήθελα να μου απαντήσει ποιό είναι το μπροστινό μας αυτοκίνητο, ήθελα να ξέρω

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-30822540475729627352007-03-04T23:24:00.000+02:002007-03-05T23:29:58.340+02:00

Κοίταζα σήμερα το εξώφυλλο του down town με την Βίσση στο κόκκινο χαλί των Oscar. Σκέφτηκα πόσο η αύρα, το είναι, η ύπαρξη σηματοδοτεί την βαρύτητα των καταστάσεων. Η Βίσση είναι μιά χαρά. Εχει ωραία φωνή (ΕΝΤΑΞΕΙ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΚΑΙ ΦΡΙΚΩΔΙΕΣ) αλλά άλλο μου κίνησε την προσοχή: ήταν λίγη!Δεν νομίζω οτι είναι πιο σημαντική η Εύα Λογκόρια (αν έτσι την λένε) ή η Τσιτσιολίνα. Είναι όμως από την πόλη και όχι

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-65338614105326625542007-03-03T23:11:00.000+02:002007-03-12T23:56:55.783+02:00

Μου είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω γι αυτήν. Μού ειναι πολύ δύσκολο να μην μιλήσω γι αυτήν.Καταλαμβάνει τόσο χώρο μέσα μου που αυτό το μπλογκ θα μπορούσε να λέγεται «όλα για την μητέρα μου». Είχα πεί να μην ξεκινήσω έτσι, όμως αναβλύζει μέσα μου με ορμή η εικόνα. Την θυμάμαι νέα, την θυμάμαι οργισμένη, την θυμάμαι χήρα, επικριτική, απόμακρη, την θυμάμαι. Πάντα. Με ένα πρόσωπο έντονο, όμορφο και

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3577061595328961901.post-45100157099749746652007-03-02T21:46:00.000+02:002007-03-16T11:48:43.290+02:00

Γιατί δεν γράφεις; μου είπε η Μάρω όταν την συνάντησα πριν από δύο βδομάδες στο Metropolis.Ημουν στο τμήμα των προσφορών και κοίταζα πολλή ώρα κάτι ΄80s cd χαυνωμένη περισσότερο, βλέποντας την ποικιλία και αγχωμένη ότι θα αργήσω για το σπίτι. Αυτές οι κοπάνες είναι οι πιο απολαυστικές ειδικά κάτι πρωϊνομεσημέρια με ήλιο.Γιατί δεν γράφεις ξανάπε. Είχα πολύ καιρό να την δω τη Μάρω. Είπαμε λίγο τα

χλωροφύλληhttp://www.blogger.com/profile/11925635607985449652noreply@blogger.com0